Ομορφιά ή Εμμονή;

Οι κούκλες που βλέπετε στις φωτογραφίες, δεν είναι ψεύτικες, είναι αληθινές έφηβες που έχουν καταφέρει να γίνουν διάσημες γιατί περνάνε ώρες στο καθρέφτη τους κάθε πρωί προσπαθώντας να γίνουν ολόιδιες με την Barbie!

 H Dacota Rose έχει γίνει διάσημη φτιάχνοτας δεκάδες βίντεο με οδηγίες βήμα προς βήμα για το μακιγιάζ που θα σε κάνει να δείχνεις σαν ψεύτικη κούκλα!

Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ όμορφη αλλά η εμμονή της να ντύνεται και να βάφεται σαν κούκλα, σοκάρει. Τόσο για το πόσο φυσιολογικό μπορεί να είναι όλο αυτό για την ίδια όσο και για το παράδειγμα που δίνει σε χιλιάδες κοριτσάκια σε όλο τον πλανήτη.

Πολλοί έσπευσαν να πουν ότι η Dacota όσο και άλλα κορίτσια που την μιμήθηκαν ενθαρρύνουν και ενισχύουν την παιδοφιλία και ίσως να μην έχουν άδικο.

Η ομοιότητα της με κούκλα είναι εκπληκτική! Σε κάποιες φωτογραφίες μάλιστα μπορεί και να μπερδευτείς και να νομίζεις ότι πρόκειται για ...κούκλα σε κατάστημα παιχνιδιών!

Το παράδειγμα της Dacota μιμήθηκαν και άλλα κοριτσάκια...

Όχι ούτε αυτή είναι κούκλα, είναι ..ζωντανό κορίτσι και τη λένε Venus Palermo. Kι αυτή έχει πάνω από 78 βίντεο στο youtube με συμβουλές για να γίνεις και συ μια ζωντανή κούκλα...

Οι γονείς τους πάντως όχι μόνο δεν αντέδρασαν με την ... ιδιαίτερη δραστηριότητα της κόρης τους αλλά την καμαρώνουν... Το επικίνδυνο είναι ότι χιλιάδες κοριτσάκια σε όλο τον πλανήτη ψάχνουν στο διαδίκτυο αυτά τα κορίτσια και προσπαθούν να γίνουν ζωντανές κούκλες!

Είναι τυχαίο ότι η κρίση και η πείνα είναι γένος θηλυκού;

Οι επιστήμονες από το πανεπιστήμιο City της Νέας Υόρκης, διαπίστωσαν ότι δεν είναι σαφές γιατί και μέσα από ποιο μηχανισμό συμβαίνει αυτή η μεταβολή στις γεννήσεις, αλλά, σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία, τα αγόρια θεωρούνται μεγαλύτερο ρίσκο από γενετική πλευρά, επειδή οι υποσιτιζόμενοι άνδρες έχουν συνήθως λιγότερους απογόνους σε σχέση με τις υποσιτιζόμενες γυναίκες. Γι’ αυτό, με κάποιο τρόπο, δεν ευνοούνται να γεννηθούν αρσενικά, όταν οι καιροί είναι δύσκολοι.

Τέτοιες παρόμοιες μεταβολές στην αναλογία αρσενικών/θηλυκών έχουν παρατηρηθεί και σε άλλα ζώα, π.χ. τα αρσενικά ευνοούνται όταν βρέχει πολύ και η τροφή είναι άφθονη σε μία περιοχή. Στη Γη σήμερα, κατά μέσο όρο, γεννιούνται 106 αγόρια για κάθε 100 κορίτσια, όμως τα αγόρια είναι λιγότερο πιθανό να επιβιώσουν μετά τη γέννα.

Όπως έδειξε η μελέτη των κινεζικών στοιχείων που αφορούσαν περισσότερες από 300.000 γυναίκες, υποχώρησαν μεν οι γεννήσεις και των δύο φύλων, όμως σταδιακά γεννιούνταν όλο και λιγότερα αγόρια σε σχέση με τα κορίτσια. Είναι συνεπώς φανερό ότι υπάρχει άμεση μεταβολή της αναλογίας αγοριών/κοριτσιών στις εξωτερικές συνθήκες του περιβάλλοντος και στη διαθεσιμότητα τροφής.

Παραμένει πάντως μυστήριο ποιος ακριβώς βιολογικός παράγοντας καθοδηγεί αυτές τις εξελίξεις και μάλιστα τόσο γρήγορα. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι, στις δύσκολες συνθήκες, λιγότερα σπερματοζωάρια που φέρουν το αρσενικό χρωμόσωμα Υ, καταφέρνουν να γονιμοποιήσουν τα ωάρια. Εναλλακτικά, μπορεί τα αρσενικά έμβρυα να είναι πιθανότερο να αποβληθούν από την μήτρα στη διάρκεια μιας περιόδου πείνας. 

Νύχια από...χαβιάρι!!!

Το έχουμε πει πολλές φορές: τα νύχια είναι η νέα it bag! Και το αποδεικνύουν οι beauty εφευρέσεις των τελευταίων δύο περίπου χρόνων. Αφού τοποθετηθεί το βερνίκι, οι νέες τεχνικές έρχονται για να δώσουν στα νύχια ένα διαφορετικό τελείωμα. Να σου θυμίσω το κρακελέ ή το μανικιούρ με μαγνήτη!

Το τελευταίο νέο που έχει να κάνει με τα νύχια και το τελείωμα που μπορούν να αποκτήσουν, είναι το  μανικιούρ που θυμίζει χαβιάρι ή μανικιούρ με τρισδιάστατο effect .

Το μανικιούρ σαν χαβιάρι δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα αλλά αναμένεται να βγει στην αγορά προσεχώς από την Ciate, βρετανική εταιρία με βερνίκια που έχει έδρα την Μεγάλη Βρετανία αλλά λατρεύεται από τις trend setters ανά τον κόσμο. Το Caviar Manicure θα πάρει την μορφή τριών διαφορετικών βερνικιών που περιέχουν στην συσκευασία μικρά μπιλάκια που παραπέμπουν σε χαβιάρι. Τα χρώματα των βερνικιών θα χωρίζονται σε λευκά, μαύρα και πολύχρωμα. 

http://www.ciate.co.uk/

Εφηβεία και Νευρική ανορεξία

Η νευρική ανορεξία είναι ένα κλινικό σύνδρομο που εμφανίζεται κυρίως στις γυναίκες και πιο συνηθισμένα στις ηλικίες από 14 έως 18. Χαρακτηρίζεται από μερική ή ολική απόρριψη της τροφής και συχνά μεσολαβούν διαστήματα βουλιμίας.
Συνήθως ξεκινά με μια δίαιτα όταν η έφηβη έχει πάρει μερικά κιλά ή όταν το στήθος της αρχίζει να μεγαλώνει και να διαγράφονται οι σωματικές καμπύλες, γεγονός που της προκαλεί δυσφορία και ντροπή, σαν μια άρνησή της να γίνει γυναίκα.

"Τριάδα Α" που χαρακτηρίζει το σύνδρομο: Ανορεξία – Αμηνόρροια – Απίσχνανση (υπερβολικό αδυνάτισμα, αποστέωση).

Η ανορεξία είναι μια διαστρεβλωμένη στάση απέναντι στη τροφή και τη διατροφή και όχι ανορεξία με την κυριολεκτική έννοια, αφού είναι εκούσια.

Η αμηνόρροια και η απίσχνανση θεωρούνται δευτερογενή αποτελέσματα της ανορεξίας.

Άλλες σωματικές διαταραχές που προκαλούνται είναι οι αλλοιώσεις του δέρματος (ξηρό και ρυτιδωμένο) και των νυχιών (ραβδωτά και εύθραυστα), η τριχόπτωση, διαταραχές στο κυκλοφοριακό, υπόταση, βραδυκαρδία.

Η ασθένεια μπορεί να διαρκέσει από μερικούς μήνες μέχρι και ολόκληρη τη ζωή.

Συμπεριφορές της ανορεξικής

Συνήθως πρόκειται για έφηβες, υπερδυναμικές, φιλόδοξες, υπερευαίσθητες, ισχυρογνώμονες, υπερκινητικές και με καλή απόδοση στο σχολείο.

Παρουσιάζουν μια φαινομενική έλλειψη ευαισθησίας στο κρύο και ντύνονται πολύ ελαφρά.

Προφασίζονται την έλλειψη όρεξης για να δικαιολογήσουν την ελάττωση της τροφής που είναι επιλογή τους. Στην αρχή αποκλείουν τη ζάχαρη, το βούτυρο, τα αμυλώδη και σιγά σιγά περιορίζονται μόνο σε φρούτα και λαχανικά.

Στις φάσεις της βουλιμίας τρώνε πολύ περισσότερο απ’ αυτό που πιστεύουν ότι είναι απαραίτητο για να μην παχύνουν και στη συνέχεια κάνουν εμετό ή παίρνουν καθαρτικά.

Την ενόρμηση για υπερσίτιση την βιώνουν ως αφόρητη παράδοση.

Πολύ συχνά ενδιαφέρονται πραγματικά για την τροφή των άλλων, μαγειρεύουν με μεγάλη διάθεση για τους άλλους και από τροφοδοτούμενες γίνονται τροφοδότες.

Συχνά παρουσιάζουν μια κλεπτομανία που αφορά είτε την τροφή είτε αντικείμενα συγγενικών προσώπων.

Η πάλη ενάντια στην πείνα αποτελεί μια έντονη ικανοποίηση και τους δίνει ένα αίσθημα κυριαρχίας και ελέγχου. Η ικανοποίηση αυτή αναφέρεται και ως "ερωτικοποίηση της αίσθησης της πείνας" ή "οργασμός της πείνας". 

Η σχέση της ανορεξικής με τους γονείς της είναι προβληματική. Οι γονείς, τρομαγμένοι, θυμώνουν, κλαίνε, παρακαλούν, απειλούν, δημιουργούν υστερικές σκηνές. Η ανορεξική για να αποφύγει την πίεση και τις σκηνές, δεν κάθεται στο τραπέζι την ώρα του φαγητού προφασιζόμενη δουλειά, πόνους στην κοιλιά, στο στομάχι και άλλες αδιαθεσίες.

Αν έρθει σε επαφή με γιατρό, η σχέση της μαζί του είναι πολύ δύσκολη γιατί η ίδια δεν θεωρεί την απίσχνανση απειλή αλλά αποτέλεσμα της δίαιτας την οποία συνειδητά θέλει. Και ιατρική θεραπεία γι’ αυτήν σημαίνει πάχυνση.

Μπορεί να αποτελέσει ιατρικό λάθος η θεραπεία με σωλήνα ή με ινσουλίνη για να διατηρηθεί το αίσθημα της πείνας, οδηγώντας ίσως και σε αυτοκτονία.

Η κατάσταση που δημιουργείται ανάμεσα στην ανορεξική και την οικογένειά της είναι σαν ένας επισιτιστικός πόλεμος που εξουθενώνει την οικογένεια και την φέρνει σε μειονεκτική θέση σε σχέση με την ανορεξική, γιατί αυτή ανακαλύπτοντας δυνατότητες παρέμβασης και χειρισμούς, μπορεί να τις χρησιμοποιήσει με τυραννικό τρόπο.

Ο φόβος της ανορεξικής για το πάχος την οδηγεί σε μια σταθερή φροντίδα και έναν αδιάκοπο έλεγχο για το βάρος τους (ζύγισμα, καταμετρήσεις κ.λ.π.). Αυτός ο φόβος συνδυάζεται με μια λανθασμένη αντίληψη για την εικόνα του σώματος.

Η κλινική εικόνα της ψυχογενούς ανορεξίας χαρακτηρίζεται από υπερδραστηριότητα η οποία πηγάζει αφενός από τον ψυχαναγκασμό ότι πρέπει να καταναλώνεται οποιαδήποτε ανάλωση θερμίδων και αφετέρου από την παλινδρομική ερωτικοποίηση της κινητικότητας (όπως και στους αλκοολικούς).

Στο συναισθηματικό επίπεδο υπάρχει φόβος που φτάνει στα όρια του πανικού και μπορεί να επεκταθεί σε οποιαδήποτε συναισθηματική συμμετοχή. Αυτός ο φόβος εκδηλώνεται μέσα από επιφανειακές σχέσεις στις οποίες προσπαθούν να προσδώσουν μια φαινομενική φυσιολογικότητα η οποία στην πραγματικότητα κρύβει το βίωμα της απομόνωσης και το αίσθημα του να μην είναι μέσα στα πράγματα. Η προοδευτική της αναδίπλωση στον εαυτό της είναι μια συναισθηματική αναστολή και μια αδυναμία να κρατήσει μια ικανοποιητική απόσταση στις σχέσεις της με τους άλλους.

Η υπερβολική σχολική δραστηριότητα που συχνά έχει η ανορεξική είναι περισσότερο μια επένδυση για να πάρει ναρκισσιστική επιβεβαίωση.

Η κοινωνική της προσαρμογή είναι μια επιφανειακή ψευδοπροσαρμογή που οφείλεται στην ανάγκη της για φυσιολογικότητα και στην προσπάθειά της να καταπολεμήσει τα αισθήματα ανεπάρκειας και ανικανότητας που έχει. Πίσω απ’ αυτά τα αισθήματα ανικανότητας βρίσκεται το βασικό πρόβλημα της ταυτότητάς της: βιώνει το είναι της σαν προϊόν των άλλων, χωρίς ψυχικές άμυνες, χωρίς δραστική συνείδηση του εαυτού της.

Είναι δύσκολο να καθοριστεί πότε ο φόβος του πάχους είναι μια φυσιολογική προσπάθεια για να διατηρηθεί το πρότυπο του λεπτού σώματος και πότε αυτός ο φόβος αγγίζει πραγματικά τα όρια της παθολογίας.

Στις ελαφρές μορφές ανορεξίας υπάρχει περιορισμένη ανορεξία, κάποια δυσθυμία και μια καταθλιπτική τάση. Στις βαριές μορφές μπορεί να καταλήξει σε κωματώδη κατάσταση και άλλες διαταραχές της συνείδησης που θυμίζουν τοξικομανιακή μέθη.

Η ανδρική ψυχογενής ανορεξία είναι σπάνια (3-13%) και εμφανίζεται πάντα με τη βαριά μορφή γι’ αυτό και θεωρείται ψυχωτική ανορεξία (λόγω των σχιζοειδών χαρακτηριστικών) σε αντίθεση με τη γυναικεία ανορεξία που θεωρείται νευρωσική.

Η οικογένεια της ανορεξικής

Η οικογένειες των ανορεξικών συχνά εμφανίζονται ως απόλυτα φυσιολογικές αλλά από πίσω υπάρχει μια παθολογική οικογενειακή οργάνωση.

Η οικογένεια της ανορεξικής περιγράφει τον εαυτό της ως ιδανική, χωρίς προβλήματα, με απόλυτη συνεννόηση μεταξύ των μελών της. Έχει έντονη έγνοια να παρουσιάζει μια άμεμπτη εικόνα και δεν μιλά ποτέ για επιθετικότητα, οργή σεξουαλικότητα.

Η ανορεξική κόρη ήταν πάντα το καλό παράδειγμα στο σπίτι και στο σχολείο, δεν είχε ποτέ πριν δημιουργήσει προβλήματα.

Λέγεται ότι η δεύτερη κόρη είναι πιο εκτεθειμένη σε κίνδυνο ανορεξίας.

Οι μητέρες των ανορεξικών συχνά περιγράφονται ως ψυχρές, άκαμπτες, υπερπροστατευτικές αλλά στο βάθος είναι έντονα καταθλιπτικές.

Υποστηρίζεται ότι οι μητέρες των ανορεξικών έχουν προϊστορία προβληματικών σχέσεων με τη δική τους μητέρα. Ότι υποφέρουν από διαταραχές ταύτισης με τη δική τους μητέρα, με την οποία έχουν αμφιθυμία μέσα από την προσπάθειά τους να την εξιδανικεύσουν ενώ στην πραγματικότητα αυτή ήταν αυστηρή, απρόσιτη, χωρίς τρυφερότητα.

Αυτή η διαταραχή ταύτισης με τη δική της μητέρα, κάνει τη μητέρα της ανορεξικής να μην θεωρεί τον εαυτό της καλή μητέρα και την οδηγεί στην απάρνηση του παιδιού της και την ενοχή. Έτσι προσπαθεί συνεχώς να αποδείξει στον εαυτό της ότι η σχέση της με το παιδί της είναι καλή, προλαμβάνοντας τις ανάγκες του. Σ’ αυτή την προσπάθεια, η διατροφή παίρνει την πρώτη θέση.

Η υπερβολική χορήγηση τροφής και η έγνοια για την τροφή αποκλείουν τελικά κάθε ευχαρίστηση του παιδιού για την τροφή ενώ παράλληλα παραγνωρίζεται το βασικό του αίτημα για αγάπη. Το παιδί αντιλαμβάνεται την αγωνία της μητέρας του και αρχίζει να αισθάνεται την υποχρέωση να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της για να μην τη χάσει.

Στο συζυγικό επίπεδο, οι μητέρες των ανορεξικών εμφανίζονται ανικανοποίητες, ανασταλμένες στη σεξουαλική τους συμπεριφορά και απογοητευμένες. Το ανορεκτικό παιδί αναλαμβάνει την υποχρέωση να τις αποζημιώσει για τις απογοητεύσεις τους και χάνει κάθε δυνατότητα για αυτόνομες επιθυμίες.

Ο πατέρας της ανορεξικής συμπεριφέρεται σαν απών, σαν ανύπαρκτος, ακόμα και αν ζει με την οικογένεια. Όσο επιτυχημένος και αν είναι επαγγελματικά και κοινωνικά, συνήθως παραμένει παθητικός και υποταγμένος μέσα στον οικογενειακό κύκλο.

Απόψεις γύρω από την ανορεξία

Ο Freud θεωρεί την ανορεξία σύμπτωμα μετατροπής σε μια προσπάθεια απώθησης του στοματικού ερωτισμού.

Ο Abraham θεωρεί ότι για την έφηβη, το να ενδοβάλλει σημαίνει να μείνει έγκυος και έτσι αρχίζουν οι αναστολές στο φαγητό που σημαίνουν αναστολή της έφηβης να πάρει το ρόλο της γυναίκας.

Άλλοι ψυχαναλυτές ερμηνεύουν την ανορεξία ως πάλη ενάντια στη σεξουαλικότητα που εκφράζεται σαν ένα αηδιαστικό φαγητό.

Ο Fenichel λέει ότι η ανορεξία είναι μια αντίσταση ενάντια στη μητέρα και μια μετατόπιση της σεξουαλικότητας.

Η M. Klein υποστηρίζει ότι πρόκειται για έναν στοματικό ερωτισμό αλλά και για έναν στοματικό σαδισμό. Εκφράζεται μια αμφιθυμία απέναντι στη μητέρα: η ανάγκη να ενδοβάλλει τη μητέρα αλλά και να την αποβάλλει και να γίνει κάτι ξεχωριστό απ’ αυτήν. Η εφηβεία αυξάνει τον κίνδυνο για ενδοβολή και αποβολή της μητέρας.

Μια άλλη άποψη είναι ότι η αγωνία για το φαγητό είναι αγωνία θανάτου: το να ενσωματώνεις σημαίνει να φας, να αγαπάς, να σκοτώνεις, να πεθαίνεις.

Άλλη θέση είναι ότι οι μεταβολές της εφηβικής περιόδου κάνουν τους εφήβους να χάσουν τον έλεγχο που είχαν πάνω στον εαυτό τους. Η ψυχαναγκαστική ανησυχία για το σωματικό βάρος είναι μια προσπάθεια αντίστασης στο φόβο της απώλειας του ελέγχου. Χρησιμοποιούν τη λειτουργία της διατροφής για να λύσουν το πρόβλημα της προσωπικότητάς τους.

Μια άλλη θεώρηση υποστηρίζει ότι το ανορεξικό κορίτσι αρνείται το μεγάλωμά του. Θέλει να εξαφανίσει κάθε σημάδι θηλυκότητας από πάνω του. Διαλέγει τη μοναξιά σε βάρος της σωματικής επιθυμίας. Η ανορεξία είναι μια αντίδραση στην αλλαγή η οποία δεν γίνεται αποδεκτή από το κορίτσι γιατί την εκλαμβάνει σαν μια απαράδεκτη ταύτιση με τη μητέρα.

Σύμφωνα με άλλη άποψη, για την ανορεξική, η τροφή βιώνεται σαν μια εισβολή στη σωματική ακεραιότητα και σαν σημάδι της κατάργησης της σύντηξης με την ψυχική αναπαράσταση της μητέρας. Υπάρχει η ευχαρίστηση να εξασφαλιστεί ο έλεγχος του άλλου και του εαυτού. Το Εγώ είναι διχασμένο ανάμεσα σε ένα αγνοούμενο Προεγώ (id) και σε ένα Υπερεγώ που συγχέεται με το ιδεώδες Εγώ.

Πώς η ψυχολογία επηρεάζει την εμφάνισή μας

Οι αισιόδοξοι ζουν περισσότερα χρόνια, οι αγχώδεις χαρακτήρες αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν έλκος στομάχου και οι συναισθηματικά ασταθείς πίνουν και καπνίζουν. Πράγματι, λοιπόν, η προσωπικότητά μας δίνει στοιχεία για την υγεία μας. Τι γίνεται, όμως, με το βάρος μας; Ορίζει ο χαρακτήρας μας το κατά πόσο θα είμαστε αδύνατοι ή όχι στη ζωή μας;

Η έρευνα Πρόσφατη έρευνα αποκαλύπτει ότι ο χαρακτήρας μας αντανακλάται και στο... βάρος μας. Επιστήμονες από το Εθνικό Ινστιτούτο Γηριατρικής των ΗΠΑ, με επικεφαλής τη νευροεπιστήμονα Angelina Sutin, ερεύνησαν στοιχεία που αφορούσαν 2.000 ανθρώπους για περισσότερα από 50 χρόνια, προσπαθώντας να βρουν κατά πόσον υπάρχει σύνδεση μεταξύ προσωπικότητας και βάρους. Για να τα καταφέρουν, βασίστηκαν στους «Πέντε Μεγάλους Παράγοντες της Προσωπικότητας» ή «Big Five» (πρόκειται για χαρακτηριστικά ικανά να περιγράψουν την ανθρώπινη συμπεριφορά στις διάφορες εκφάνσεις της), οι οποίοι είναι: εξωστρέφεια, ευσυνειδησία, δεκτικότητα, συγκαταβατικότητα και συναισθηματική σταθερότητα. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη έρευνα που μελέτησε τη σχέση μεταξύ προσωπικότητας και διακυμάνσεων του βάρους σε βάθος χρόνου. Τα αποτελέσματά της δημοσιεύτηκαν πριν από λίγους μήνες στη διαδικτυακή έκδοση του «Journal of Personality and Social Psychology».

Το προφίλ των υπέρβαρων Άνθρωποι παρορμητικοί, ανταγωνιστικοί και συναισθηματικά ασταθείς είναι, σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, πιο πιθανό να καταλήξουν υπέρβαροι κάποια στιγμή στη ζωή τους.

Παρορμητικοί Ο παρορμητισμός είναι η πιο σημαντική ένδειξη ότι κάποιος θα γίνει υπέρβαρος στο μέλλον. Οι συμμετέχοντες που αποτελούσαν το 10% των πιο παρορμητικών ζύγιζαν κατά μέσο όρο 10 κιλά περισσότερο από το 10% των ατόμων με το χαμηλότερο σκορ. Γιατί συμβαίνει αυτό; Οι παρορμητικοί ενδίδουν εύκολα στον πειρασμό και δεν διαθέτουν την πειθαρχία που απαιτείται προκειμένου να προσχεδιάσουν μελλοντικές τους κινήσεις (π.χ. σχεδιασμός διαιτολογίου), να αντιμετωπίσουν δυσκολίες ή εκνευρισμούς. Η υγιεινή διατροφή και η συστηματική άσκηση που απαιτούνται για να συντηρήσει κανείς το βάρος του στα ίδια επίπεδα είναι δύο παράγοντες που προϋποθέτουν δέσμευση, αλλά και συγκράτηση των παρορμητικών τάσεων, πράγμα δύσκολο για όσους χαρακτηρίζονται από παρορμητισμό. Ένας παρορμητικός χαρακτήρας μπορεί π.χ. να έχει τη διάθεση να πάει στο γυμναστήριο, αλλά ξαφνικά κάτι προκύπτει και αντί για τη γυμναστική επιλέγει να ακολουθήσει την παρόρμησή του.

Ανταγωνιστικοί Οι ανταγωνιστικοί άνθρωποι φαίνεται να έχουν περισσότερο άγχος, ενώ μελέτες έχουν συσχετίσει τα υψηλά επίπεδα της κορτιζόλης (ορμόνης του στρες) με την αύξηση του βάρους.

Καταθλιπτικοί Οι άνθρωποι που πέφτουν στην παγίδα του «φαινομένου γιογιό» (γνωστό και ως «ανακύκλωση του βάρους», αφορά την απώλεια κιλών και τη σταδιακή επανάκτησή του) συνήθως διακρίνονται για τη συναισθηματική τους αστάθεια, ενώ έχουν και χαμηλή ευσυνειδησία. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά οδηγούν, σύμφωνα με τη μελέτη της Angelina Sutin και της ομάδας της, σε αρνητικά συναισθήματα, παρορμητισμό και καταθλιπτικές σκέψεις, τα οποία σχετίζονται με τη σειρά τους με αυξομειώσεις του βάρους. Τα καταθλιπτικά άτομα συνήθως παρουσιάζουν αλλαγές στην όρεξή τους, οπότε είναι πολύ εύκολο να βιώσουν το «φαινόμενο γιογιό». Η συναισθηματική αυτή αστάθεια, σε συνδυασμό με έλλειψη αυτοελέγχου που συνδέεται με τη χαμηλή ευσυνειδησία, αποτελούν τη συνταγή της αποτυχίας: συνεχείς διακυμάνσεις του βάρους.

Το προφίλ των αδύνατων Ευσυνείδητοι είναι συνήθως οι άνθρωποι που διατηρούν έναν υγιή Δ.Μ.Σ. σε όλη τους τη ζωή, σύμφωνα με τα πορίσματα της έρευνας. Αυτού του είδους τα άτομα είναι κατά κανόνα αδύνατα, ενώ το βάρος τους δεν υφίσταται μεγάλες αυξομειώσεις κατά την ενήλικη ζωή τους. Οι επιστήμονες αποδίδουν το γεγονός στο ότι έχουν αυτοέλεγχο και είναι σε θέση να ρυθμίζουν το βάρος τους.

Δίαιτες με βάση τον χαρακτήραΣτηριζόμενοι στα αποτελέσματα αυτής της έρευνας, θα ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικό να δημιουργήσουμε προγράμματα απώλειας βάρους τα οποία να ανταποκρίνονται στον ιδιαίτερο χαρακτήρα του καθενός. Το να ορίσουμε π.χ. συγκεκριμένες ώρες γευμάτων και να προσχεδιάσουμε μια δίαιτα είναι κινήσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν αρκετούς να χάσουν τα κιλά που θέλουν, όχι όμως και τους παρορμητικούς, οι οποίοι θα είχαν καλύτερα αποτελέσματα αν π.χ. συμβουλεύονταν όποτε επιθυμούσαν ένα διαιτολογικό πρόγραμμα από το Ίντερνετ. «Ελπίζουμε με την πλήρη διαλεύκανση της σχέσης μεταξύ προσωπικότητας και παχυσαρκίας να μπορέσουμε να αναπτύξουμε θεραπείες προσαρμοσμένες στις ανάγκες του καθενός», καταλήγει η νευροεπιστήμονας Angelina Sutin.

Όμορφα Μυστικά

Τα όμορφα μυστικά είναι ένα καινούργιο blog στόχος του οποίου είναι να ενημερώνει μέσα από διάφορα άρθα σχετικά με θέματα ομορφιάς , πως να την αποκτήσουμε ή πως να την διατηρήσουμε .

Επίσης μέσα από εδώ θα υπάρχει η δυνατότητα επικοινωνίας καθώς  οι αναγνώστες θα μπορούν να μοιραστούν τις απόψεις τους προκειμένου να βοηθηθούν μεταξύ τους με χρήσιμες συμβουλές .

Η συμμετοχή σας είναι εκτός από επιθυμητή και απαραίτητη.

Ευχαριστώ πολύ .

Καλή αρχή.